Het mysterie van het

Het mysterie van het “enge” bos

 

Net buiten Westerbork, als bufferzone tussen het Landgoed  Börkerheide en de Beilerstraat  ligt het “enge” bos.

Over een afstand van 850 meter is deze bosstrook voor vele jeugdige fietsers al generaties lang een afstand die “snel” genomen moet worden. Spookachtige geluiden zoals het  geluid van ritselende bladeren aan heen en weer zwaaiende takken, piepende oude bomen die met hun kruinen tegen elkaar aan wrijven en het krijsen van uilen, buizerds en kraaien die achter  elkaar door de dichte bebossing aanjagen, tja, het is een horde die na ‘n dag op school graag met een groepje overwonnen moet worden en heb je de pech dat je alleen rijdt, dan zeker “luid” zingend.

 

Bij daglicht valt het “enge” best wel mee. Nee sterker, als je de paden volgt dan loop je door het bos naar een prachtig heideveld, wat een heerlijke plek is om even tot jezelf te komen. Overal waar je kijkt staat de dopheide al in bloei en de gewone heide in de knop. Op sommige plekken staat ook deze heidesoort al in bloei wat een teken is dat ‘augustus’, de heide bloeimaand, dit jaar wel heel erg vroeg is.

 

Maar, terug naar het mysterie van het “enge” bos.

 

Op een van onze wandelingen met onze honden Deejay en Storm, zagen we aan de rand van het campinggedeelte en de bosrand op een oude beuk,  de namen  ‘Maikel, Mandy, Melvin, Bart, Max, Selma & Maite gekerfd. Allicht ga je je bedenken wat dat te betekenen zou hebben.. 5 namen beginnend met een M, geen hartjes of anderszins, vreemd.., wellicht een vrienden- en vriendinnenclub of ……

We hebben het bij Gerrit (die bijna 12 jaar beheerder geweest is van de camping De Valkenhof) maar eens nagevraagd maar ook hij kon niet vertellen wie bij deze namen hoorde(n).

 

Begin dit seizoen kwam er plots uit het niets  een antwoord op de vraag.

Bij het welkom op ons landgoed of bij het vertrek zijn er altijd momenten waar je iets meer vertelt aan of hoort van je gasten, zo ook dit voorjaar met Arjan & Hetti Wolters.

 

Het verhaal gaat dat de vader van Arjan, Jan Wolters (1921-2004) geboren en getogen is in Westerbork aan het Westeinde no: 19.

Als kwajongen (hij heeft ooit een deel van het heideveld in de brand gezet) heeft hij op meerdere plekken in het dorp zijn naam gekerfd in bomen. Zo ook in een boom onderaan de ‘hoge’ berg vlakbij het Hertenkamp in het Padenbos (deze boom is echter ter ziele gegaan er rest alleen een stronk). Op een boom zo’n 100 meter richting het kerkhof (het laantje) heeft hij op latere leeftijd de initialen gekerfd van zijn vier kinderen.

 

Vele jaren later heeft hij bij zijn regelmatige bezoekjes aan Westerbork (hij woonde inmiddels elders) de namen van zijn achtereenvolgende kleinkinderen gekerfd. Omdat ze meestal op camping De Valkenhof verbleven, had hij een boom uitgekozen vlakbij de camping, de beuk in het “enge” bos.

 

De namen in de boom zijn dus van een jongere generatie; Maikel (1985), Mandy (1986), Melvin (1988), Bart (1989), Max (1996), Selma (2003) en Maite (2005). “Selma” heeft hij er nog zelf ingekerfd, één dag voordat hij een fatale hartaanval kreeg.

 

De laatste naam “Maite” heeft Arjan Wolters er maar zelf ingekerfd. Het zou onvoltooid zijn als zijn jongste kleinkind er niet bij zou staan.

 

De familie bezoekt Westerbork nog regelmatig en verblijven dan of op Landgoed Börkerheide of in hotel de Ruyghe Venne. Het rondje door het dorp langs de bomen maar ook de graven van de familie Wolters is dan vaste prik.

 

Het “enge” bos is trouwens het “enge” bos niet meer… Sinds de kap van vele bomen en het omwaaien van bomen door de stormen van afgelopen winter is de doorkijk aanzienlijk toegenomen en hoor je nog wel het ritselen van takken en het geluid van de uilen, kraaien en ander gevogelte, maar “eng”, neen, dat was vroeger…

anwb charme camping, kamperen in de natuur in het bos, langs het ven of op de heide
kamperen met de kinderen in tent, vouwwagen of caravan in de natuur